Het volledige Lied der Nederlanden bestaat uit elf strofen, waarvan er acht uniek zijn. Het is 'n akrostichon met de letters van NEDERLANDEN als beginletters van de strofen. De eerste drie strofen worden aan het einde van het lied herhaald in omgekeerde volgorde. De laatste twee (herhaalde) strofen kunnen eventueel weggelaten worden. Of ze feitelijk geschikt zijn om gezongen te worden in 'n bepaald verband of bij 'n bepaalde gelegenheid zal afhangen van de vraag of men met de (enige) D-strofe dan wel met de eerste N-strofe wil eindigen, en van de vraag of de naam Nederland (i.p.v. Nederlanden) als algemeen genoeg ervaren wordt.

Elke vier regels in dit lied vormen samen 'n kruisrijmblok, menigmaal verrijkt met alliteratie in een en dezelfde regel of tussen twee opeenvolgende of overeenkomende regels. De kruisrijmblokken vallen samen met de strofen. Elke regel bestaat uit of begint met 3 jamben. Aan het einde van de eerste en derde regel van elk blok of strofe wordt 'n onbeklemtoonde lettergreep toegevoegd, waardoor de betreffende zinnen of zinsdelen steeds 13 lettergrepen lang zijn met 'n cesuur in het midden. Ook de titel van het lied volgt dit patroon: hij bestaat uit 3 jamben, aangevuld met een onbeklemtoonde lettergreep.

Hieronder volgt 'n auditieve analyse van de verschillende strofen van het lied. De beklemtoonde lettergrepen zijn in dit overzicht onderstreept. Te zamen geven zij het metrum aan. De herhalingen van losse klanken of van groepen van klanken zijn vet gedrukt. Het spreekt vanzelf dat deze herhalingen het meest opvallen als de lettergreep of een van de lettergrepen waarin ze voorkomen, beklemtoond is. Alleen dan spreekt men van 'rijm', en alleen dan hoort men ook van 'alliteratie' te spreken.

Voor enige voetnoten bij Het Lied der Nederlanden wordt verwezen naar het al eerder gepubliceerde Gedicht der Lage Landen, dat uit niet meer dan drie strofen bestaat en waarvan de eerste en derde strofe gelijk zijn aan de eerste en derde strofe van dit lied. Wat melodie en metrum betreft, zijn zowel dit lied als het Gedicht der Lage Landen en Door Deze Taal verbonden (een van drie taalakrostichons) varianten op het Chanson de Chartres, d.w.z. het Autre chanson de la ville de Chartres assiégée par le prince de Condé, 'n Frans lied, waarvan de melodie door Duitse huursoldaten ongeveer 440 jaar geleden meegenomen werd naar de Nederlanden. (Daar lag het ten grondslag aan Wilhelmus van Nassouwe, een nieuw Christelijk lied, eveneens 'n akrostichon.)